Nie-Boska Komedia - www.ksiazka.biz c07

A mówiła co do ciebie?

Zdawało mi się, że się przechadza po wielkiej i szerokiej ciemnoœci, sama bardzo biała, i mówiła:

Widzi Ojciec, że pamiętam słowo w słowo - proszę kochanego Papy, ja nie kłamię.

Mario, czyż dziecię własne chcesz zgubić, mnie dwoma zgonami obarczyć?.. Co ja mówię? - Ona gdzieœ w niebie, cicha i spokojna, jak za życia na ziemi - marzy się tylko temu biednemu chłopięciu.

I teraz słyszę głos jej, lecz nic nie widzę.

Skšd - w której stronie?

Jak gdyby od tych dwóch modrzewi, na które pada œwiatło zachodzšcego słońca.

Czyż myœli ostatnie przy zgonie towarzyszš duszy, choć dostanie się do nieba - możeż być duch szczęœliwym, œwiętym i obłškanym zarazem?

Głos Mamy słabieje, ginie już prawie za murem koœćtnicy, ot tam - tam - jeszcze powtarza

Boże, zmiłuj się nad dzieckiem naszym, którego, zda się, że w gniewie Twoim przeznaczyłeœ szaleństwu i zawczesnej œmierci - Panie, nie wydzieraj rozumu własnym stworzeniom, nie opuszczaj œwištyń któreœ Sam wybudował Sobie - spojrzyj na męki moje i aniołka tego nie wydawaj piekłu. - Mnieœ przynajmniej obdarzył siłš na wytrzymanie natłoku myœli, namiętnoœci i uczuć, a jemu? - dałeœ ciało do pajęczyny podobne, które lada myœl wielka rozerwie - o Panie Boże- o Boże !