Nie-Boska Komedia - www.ksiazka.biz c08

Witam cię - witam.

Leci ku mnie, cały czarny - œwist jego skrzydeł jako œwist tysišca kul w boju.

Szablš ojców twoich bij się o ich czeœć i potęgę.

Roztoczył się nade mnš - wzrokiem węża grzechotnika ssie mi Ÿrzenice - ha! rozumiem ciebie.

Nie ustępuj, nie ustšp nigdy - a wrogi twe, podłe wrogi twe pójdš w pył.

Żegnam cię wœród skał, pomiędzy którymi znikasz - bšdŸ co bšdŸ, fałsz czy prawda, zwycięstwo czy zaguba, uwierzę tobie, posłanniku chwały. - Przeszłoœci, bšdŸ mi ku pomocy - a jeœli duch twój wrócił do łona Boga, niechaj się znów oderwie, wstšpi we mnie, stanie się myœlš, siłš i czynem.

IdŸ, podły gadzie - jako stršciłem ciebie i nie ma żalu po tobie w naturze, tak oni wszyscy stoczš się w dół i po nich żalu nie będzie - sławy nie zostanie - żadna chmura się nie odwróci w żegludze, by spojrzeć za sobš na tylu synów ziemi, ginšcych pospołu.

Oni naprzód - ja potem.

Błękicie niezmierzony, ty ziemię obwijasz - ziemia niemowlęciem, co zgrzyta i płacze - ale ty nie drżysz, nie słuchasz jej, ty płyniesz w nieskończonoœć swojš.

Matko naturo, bšdŸ mi zdrowa - idę się na człowieka przetworzyć, walczyć idę z braciš mojš.