Nie-Boska Komedia - www.ksiazka.biz c13

Przyszedłem tu, bo chciałem cię poznać - po wtóre ocalić.

Wdzięcznym za pierwsze - drugie zdaj na szablę mojš.

Szabla twoja - szkło, Bóg twój - mara. - Potępionyœ głosem tysišców - opasanyœ ramionami tysišców - kilka morgów ziemi wam zostało, co ledwo na wasze groby wystarczy - dwudziestu dni bronić się nie możecie. - Gdzie wasze działa, rynsztunki, żywnoœć - a wreszcie, gdzie męstwo ?...

Gdybym był tobš, wiem, co bym uczynił.

Słucham - patrz, jakem cierpliwy.

Ja więc, hr. Henryk, rzekłbym do Pankracego: “Zgoda- rozpuszczam mój hufiec, mój hufiec jedyny - nie idę na odsiecz Œwiętej Trójcy - a za to zostaję przy, moim imieniu i dobrach, których całoœć warujesz mi słowem.”

Wiele masz lat, Hrabio?

Trzydzieœci szeœć, Obywatelu.

Jeszcze piętnaœcie lat najwięcej - bo tacy ludzie niedługo żyjš - twój syn bliższy grobu niż młodoœci - jeden wyjštek ogromowi nie szkodzi. - BšdŸ więc sobie ostatnim hrabiš na tych równinach - panuj do œmierci w domu naddziadów - każ malować ich obrazy i rżnšć herby - a o tych nędzarzach nie myœl już więcej. - Niech się wyrok ludu spełni nad nikczemnikami.

Zdrowie twoje, ostatni hrabio!.

Obrażasz mnie każdym słowem, zda się, próbujesz, czy zdołasz w niewolnika obrócić na dzień tryumfu swego. - Przestań, bo ja ci się odwdzięczyć nie mogę. - Opatrznoœć mojego słowa cię strzeże.

Honor œwięty, honor rycerski wystšpił na scenę - zwiędły to łachman w sztandarze ludzkoœci. - O! znam ciebie, przenikam ciebie - pełnyœ życia, a łšczysz się z umierajšcymi, bo chcesz się oszukać, bo chcesz wierzyć jeszcze w kasty, w koœci prababek, w słowo “ojczyzna” i tam dalej - ale w głębi ducha sam wiesz, że braci twojej należy się kara, a po karze niepamięć.

Tobie zaœ i twoim cóż inszego?

Zwycięstwo i życie. - Jedno tylko prawo uznaję i przed nim kark schylam - tym prawem œwiat bieży w coraz wyższe kręgi - ono jest zgubš waszš i woła teraz przez moje usta: “Zgrzybiali, robaczywi, pełni napoju i jadła, ustšpcie młodym, zgłodniałym i silnym.”

Ale - ja pragnę cię wyratować - ciebie jednego.